tarihinde yayınlandı Yorum yapın

Bazen kuş olup uçmayı öyle çok istiyorum ki, hani toprağa ağaç gibi kök salmak yerine, gökleri mesken tutup, özgürlüğe doğru usulca kanat çırpıp uçmak istiyorum.

Bazen kuş olup uçmayı öyle çok istiyorum ki, hani toprağa ağaç gibi kök salmak yerine, gökleri mesken tutup, özgürlüğe doğru usulca kanat çırpıp uçmak istiyorum.

Bu vefasız, sahte dünyayı sahiplenmek yerine göklerin mavisinde sonsuzluğu hissetmek istiyorum. Ciğerlerimi doldurup özgürlüğün ruhu gök mavisi ile, çıkarlardan arındırıp kalbimi çıkarsızca sevmek ve sevilmek istiyorum. Yoksa maddesel düşkünlük, toprağa ağaç misali kök salmışlık öldürecek beni. Kalacağım karanlıkların en koyusunda;
ne bu dünyada ne de sonsuzlukta ışık bulacağım..

Öyle bir hayatın içerisinde yaşıyoruz ki insanın gönlü de, aklı da, kalbi de yoruluyor artık.
Sahi siz gönül yorgunluğu nedir biliyor musunuz ?Gönül yorgunluğunu yaşayan herkes hissedecek bu kelâmları ruhunda, en çok da kalbinde vesselâm..

Ve şöyle başlamak istiyorum sözlerime;
Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun?

Kendinden soğuyorsun. Sözünden soğuyorsun. Geçmişinden soğuyorsun. İnandıklarından soğuyorsun.

İçine bile bakmıyorsun artık. Dünya, inandığın o yitik cennet değil.

Durup dururken inciniyorsun.
Kötü söz gerekmiyor bunun için. Sana söylenmesi de gerekmiyor sözün. Tam kirpiklerinin ucunda bir yarım ay, dudaklarında boyalı bir söz. bir kırıcı gülüş yetiyor kapanman için.
Saygısız ses, kibirli gövde, tüküren gözler…
İskeletine kadar çekiliyorsun. Birisine bir söz söyleyeceksin; sessizlik boğucu; şu uzun ayrılığa bir özür, bir sitem…

Kırk cümle kuruyorsun,
ağzını açmadan vazgeçiyorsun.

İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme. Yaranı evde bırakıp çıkıyorsun sokağa.
Öyle bir uzaklık ki, şikayetin sularını çoktan geçtin.
Hiçbir şeye öfke duymuyorsun. İnsan boylu boyunca bir hastalık. İnsan korku. İnsan yıkım. İhtiraslarının külü insan. İnanmıyorsun artık.
Anlamamak değil, inanmıyorsun! Can sıkıntısı değil, inanmıyorsun! Yaşamak korkusu değil, inanmıyorsun!

Evet artık benim de hiçbirşeye tahammülüm ve inancım kalmadı…

Vesselâm..✏

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir